Recensie: De Beminde van Kiera Cass

Recensie van De Beminde van Kiera Cass, uitgegeven door Best of YA Books

Waar gaat het boek over?

Hollis Brite is opgegroeid in Keresken Castle, samen met de andere dochters van adel, in de hoop de aandacht van de toekomstige koning te trekken. De jonge koning Jameson van Coroa is eigenlijk nooit op zoek geweest naar een echtgenote, totdat hij Hollis ontmoet. Als Jameson haar de liefde verklaart, is Hollis dolblij. Maar terwijl hij haar het hof maakt, realiseert Hollis zich dat de eindeloze stroom cadeaus en aandacht gepaard gaan met torenhoge verwachtingen.

Met een bezoek van de koning van Isolte in het vooruitzicht, ziet Hollis een kans om aan Jameson – en zichzelf – te bewijzen dat ze een geschikte koningin is. Maar wanneer ze een vreemdeling ontmoet die recht in haar hart lijkt te kijken, vraagt Hollis zich af of een leven met Jameson in het paleis een droom is die uitkomt, of een nachtmerrie die nooit eindigt.

Mijn recensie – zonder spoilers

Ik wou dit boek lezen vanaf het moment dat ik wist dat het ging uitkomen. Ik ben een enorme fan van de Selectie en zijn vervolgen, dus een nieuw boek over royalty van Kiera Cass leek me fantastisch.

Ik had dus erg hoge verwachtingen voor dit boek. Ik denk dat ik deels daardoor uiteindelijk zo teleurgesteld was in dit boek.

Toen ik begon in De Beminde wist ik er eigenlijk nog niet zo heel veel over. Alleen de basic informatie: het hoofdpersonage is verliefd op de koning én op iemand van lagere rang en moet dus een keuze maken tussen de twee. Klinkt een beetje als de Selectie, niet?

Dit boek voelde helaas dan ook als een slechtere versie van de Selectie. Waarom nu precies een slechtere versie? We zullen beginnen bij het begin. Als lezer wordt je meteen in het verhaal gesmeten, wat op zich niet erg is, als de auteur je de kans geeft om de hoofdpersonages en de wereld te leren kennen. En dat miste ik eigenlijk al meteen. Ik had het gevoel dat ik een hoofdstuk of twee gemist had nadat ik het eerste hoofdstuk gelezen had.

Maar eens dat begin voorbij was en ik in het verhaal zat heb ik wel genoten van het boek, hoewel ik nog met een hoop vragen zat (zoals waarom het hoofdpersonage precies in het kasteel woont), die uiteindelijk ook nooit beantwoord zijn. Kiera Cass kan als een van de beste een echte pageturner schrijven. Het feit dat ze zo een saai boek als dit toch nog tot een pageturner heeft kunnen maken, waar ik wel van genoot is, op zich een hele prestatie. Want het boek was echt saai. Het plot begon pas echt op gang te komen nadat je voorbij pagina 200 was en het boek is maar een dikke 260 pagina’s.

De eerste 200 pagina’s van het boek gebeurde er dan ook echt niets, buiten een klein beetje opzet voor die laatste 60 pagina’s. Maar dat was eigenlijk veel te weinig opzet. Het enige wat er tijdens die eerste 200 bladzijden gebeurden was dat je het hoofdpersonage leerde kennen en een klein beetje van de politiek in de wereld. Maar de andere personages, waaronder de twee love interests, leerde je helemaal niet kennen. Daardoor was ik niet overtuigd door de keuze die het hoofdpersonage tegen het einde maakte tussen de twee jongens. Het hoofdpersonage had voor mij even goed strootje trek kunnen doen om uiteindelijk haar keuze te maken.

Over die eerste 200 pagina’s kan ik dus ook echt gewoon niet veel meer zeggen, want er gebeurde niets. Dus ga ik al maar meteen springen naar het einde van het boek. Het einde is voor mij die laatste 60 pagina’s die ongeveer beginnen wanneer het hoofdpersonage haar keuze maakt. Vanaf dat punt gebeurde opeens de ene actie na de andere en ik vond alles wat er gebeurde gewoon zo onrealistisch. En ik weet dat het fictie is en daardoor al niet realistisch is, maar ik geloofde gewoon niet wat ik las. Het kwam voor mij echt niet over.

Ik had over het algemeen dus eigenlijk het gevoel dat ik een ruwe versie van een boek aan het lezen was. Ik denk oprecht dat dit een erg goed boek had kunnen zijn. Het had gewoon dieper moeten ingaan op de relaties, personages, politieke intrige en ook gewoon het plot in het algemeen.

Uiteindelijk heb ik het boek 2,5 sterren gegeven. Dat heb ik gedaan aan de hand van het CAWPILE rating systeem van BookRoast op Youtube. CAWPILE staat voor Characters (personages), Atmosphere (sfeer), Writing (schrijfstijl), Plot, Intrigue (intrige), Logic (logica) en Enjoyment (genot). Je geeft dan elk van die punten een score op 10 en zo krijg je een rating. Ik gaf de personages een 6,5, de sfeer een 6, schrijfstijl kreeg een 6,5, de plot kreeg slechts een 3, intrige moest het doen met een 4, logica was het laagste met een 2 en mijn genot tijdens het lezen kreeg nog een 6.

Ik ben oprecht teleurgesteld dat ik niet van dit boek hield zoals ik gehoopt had.

Best of YA en Lannoo uitgeverij hebben mij een recensie-exemplaar van dit boek gegeven, maar alles wat in deze recensie staat zijn mijn eigen meningen, niet beïnvloed door de uitgevers.

3 gedachten over “Recensie: De Beminde van Kiera Cass”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s